Eski bir fotoğrafın nostaljik etkisinde zamanda ve mekanda bir yolculuğa çıkalım istedik bu kez. Yıl 1966, mekanımız ise Narlı’da bir kum ocağı olsun. Kum ocağının tozu toprağı içinde bir grup insanız, bir yanımızda 60’ların şantiye kamyonu; çünkü o zamanlar henüz damperli kamyonlar yok ülkemizde ve bir yanımızda operatörünü güneşten ve yağmurdan tente ile koruyan bir loder. Dayıyoruz sırtımızı güvenle iş makinelerine ve poz veriyoruz objektife fakat bu poz sırf anı olsun diye değil…!
Ve şimdi 2010’ yılındayız. Çok insan geldi, çok makine eskidi
şantiyelerde ve ocaklarda. Ve çok şey değişti, bir o kadarda gelişti ülkemizde.
Yatırımlar arttı, girişimciler çoğaldı, teknoloji ise hayatımızın ana ekseni
oldu. Şimdi iş makineleri neredeyse kumandalı birer çocuk oyuncağı. Fakat değişmeyen tek bir şey kaldı o günden
bu günlere; o da “iş makinelerine olan sevgi”. 44 yıl önce de şantiyenin tozunu,
iş makinesinin sesini ve sarısını seviyorduk, bugün de seviyoruz. O yüzden işte
bu fotoğraf 44 yıl sonra bile bizim için değerli. Sarıya olan sevginin, iş makinelerine
olan hayranlığın bir kanıtıdır bu fotoğraf. Bu fotoğraf nereden nereye
geldiğimizin bir resmidir. O yüzden bu fotoğraf yalnızca bir anı fotoğrafı
değildir…
Bu fotoğrafı bizimle ve sizlerle paylaşmamızı sağlayan “sarı
severe” teşekkür ediyoruz…
26.01.2010
OKUR YORUMLARI & YORUM YAPIN